Ons eerste jaar

We zijn ondertussen een jaar in Spanje en dat het een bewogen jaar was daar kunnen we het niet anders dan eens over zijn.
We vertrokken vol goede moed en veel dromen naar Álora op 40 km van Malaga.
Daar op onze berg hadden we een prachtige plek gevonden waar we voor onze gasten een oase aan rust willen creëren en wat ook een perfecte uitvalsbasis is om de prachtige omgeving te ontdekken. 

Wat echter niemand had kunnen vermoeden is dat Corona roet in het eten zou gooien.
Op 13 maart gebeurde wat niemand had kunnen denken … de eerste lockdown was een feit maar wat we toen nog niet wisten was dat er nog gingen volgen. Thuis blijven, enkel naar de winkel of essentiële verplaatsingen.
De ongerustheid om het thuisfront slaat dan toe maar we houden de moed erin en gaan verder met de voorbereidingen en verwachten dat we met een maand uitstel wel open zouden kunnen gaan. Ondertussen wordt onze woordenschat uitgebreid met vele woorden waar we nog nooit van hadden gehoord en neemt de wanhoop toch toe … dit kan toch niet ! 

Wat we altijd vanzelfsprekend hebben gevonden nemen ze ons af, onze vrijheid en contact met familie en vrienden. Het gevoel dat we in een oorlogssituatie terecht zijn gekomen neemt toe en een rollercoaster aan gevoelens neemt bezit van elk van ons. Angst om de gezondheid van geliefden, ongeloof, woede, bezorgdheid, verslagenheid, onmacht,…
Elke zekerheid valt weg maar het woord veerkracht neemt een nieuw bestaan in het dagelijks leven. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en elke sector krijgt zware klappen dus moeten we verder met wat kan en mag en passen we ons elke keer aan en volgen de nieuwe regels.

Het regent annulaties en de moed zakt met momenten echt in onze schoenen.
Gelukkig kunnen we tijdens de zomermaanden wel gasten ontvangen en dat geeft moed want iedereen vertrekt met een big smile en dat geeft ons veel voldoening.
We blijven er wel van overtuigd dat de toeristen terug zullen reizen wanneer de regels het toelaten maar ondertussen zijn we een jaar verder en zijn we ondanks onze beperkte herwonnen vrijheid toch nog steeds met handen en voeten gebonden aan telkens nieuwe regeltjes van het niveau waarin we ons bevinden.

Gelukkig ben ik steeds kunnen blijven vliegen naar België om mijn kinderen en familie te blijven zien want soms moet je gewoon met je eigen ogen zien dat ze ok zijn en dan kan je pas verder.  In Álora hebben we een geweldige vriendenkring opgebouwd en door het lot en toeval hebben we fantastische mensen leren kennen.

Doordat het leven in Spanje na de eerste lockdown terugkeerde naar ‘het nieuwe normaal’ konden we toch een redelijk normaal leven leiden, horeca is open mits beperkingen, strandbezoekjes blijven mogelijk, uitstappen kan je in alle rust maken en de fantastische natuur geeft genoeg rust maar voor ons lijkt het een hele lange vakantie maar waar we voor naar Spanje zijn gegaan kunnen we niet doen.
Onzekerheid is geen goede bodem om plannen te maken, we zullen veerkrachtig moeten blijven en elke situatie moeten nemen zoals ze is en er het beste van maken.
We krijgen vaak de vraag  ‘wat denk je… wanneer kunnen we terug reizen?’ Wel, we weten het niet, ik hoop dat er vanaf mei, juni terug de mogelijkheid zal zijn om te reizen maar we zullen het moeten afwachten.

Op 26 februari werd mijn 2de kleinzoon Emile geboren en ik ben heel blij dat ik het van dichtbij heb kunnen meemaken. Lieve vrienden ik hoop echt dat we ondanks dat het met een hele grote vertraging is jullie snel in Spanje mogen ontvangen want het blijft een prachtige plek die we zo graag willen delen met jullie allemaal. Hou de moed erin want stap per stap zullen we terug vrij zijn.